مدیریت منابع انسانی
1-قیمت: قیمت آگهی در سالهای اخیر در روزنامه ها به شدت افزایش یافته است.به همین جهت مثلا روزنامه همشهری که یکی از بهترین روزنامه های کشور جهت درج آگهی است می تواند ملاک مقایسه قیمت قرارگیرد.به نظر بنده با توجه به حجم بازدیدکنندگان این وبسایتها قیمت آگهی که کارفرما باید بپردازد متغیر خواهد بود.
2-کیفیت خدمات: نرم افزارهایی که هر یک از این وبسایتها استفاده می کنند، دارای گزینه های متفاوت است.مسلما هر کارفرمایی قبل از درج آگهی باید با یک حساب دمو بتواند نرم افزار این وبسایتها را چک کند و ببیند که آیا نیازهای اوبرطرف می گردد یا خیر؟
علاوه بر نرم افزار در بحث کیفیت می توان به رزومه های هدف نیز اشاره کرد.مثلا ایران تلنت برای پیدا کردن رزومه های افراد دوزبانه مناسب است ولی به هیچ وجه مناسب برای یافتن افرادی با سابقه در بخش دولتی نیست.یا سایت متخصصین ایرانی برای دسترسی به فارغ التحصیلان جوان تا حد زیادی جوابگو است.
3-سرویسهای مازاد : منظور از این دست سرویسها امکاناتی همچون انجام مصاحبه شغلی، دسته بندی اتوماتیک رزومه ها و یا گلچین آنها به وسیله کارشناس سایت و ارائه آگهی برای کارفرما(برند استخدامی کارفرما که انشاء الله در آینده راجع به اهمیت آن صحبت خواهم کرد) می باشد.
قانون کار ایران در ماده 6 خود اعلان می کند:"بر اساس بند چهار اصل چهل و سوم وبند شش اصل دوم و اصول نوزدهم،بیستم و بست و هشتم قانون اساسی ... مردم ایران از هر قوم و قبیله که باشند از حقوق مساوی برخوردارند و رنگ ،نژاد،زبان و مانند اینها سبب امتیاز نخواهد بود و همه افراد اعم از زن و مرد یکسان در حمایت قانون قراردارند و هر کس حق دارد شغلی را که به آن مایل است و مخالف اسلام و مصالح عمومی و حقوق دیگران نیست برگزیند." این ماده قانونی محل بحث ما درباره قوانین ضد تبعیض خواهد بود.
البته درباره قانون کار در کشورهای دیگر مثلا آمریکا با سلسله ای از قوانین مواجهه می شویم.مثلا قانون ضد تبیض علیه افراد مسن، ماده 7 قانون حقوق مدنی که چیزی شبیه همان اصول قانون اساسی خودمان و ماده 6 قانون کار ایران می باشد، قانون فرصتهای برابر شغلی که باعث ایجاد سازمانی در تحت نظر دپارتمان کار دولت آمریکا به نام EEO شده است و رای های فراوانی که در دادگاههای مختلف آمریکا علیه انواع تبیض جنسیتی، نژادی و قومیت و مذهبی صادر شده است. نکته جالب اینجا است که چنین قوانینی نه تنها در آمریکا بلکه در اروپا نیز در حال رواج است.گرچه ظاهرا قانون کار ایران نیز به این موضوعات اشاراتی کرده ولی در عمل این موضوعات کمتر مورد بررسی قرار می گیرند.کافی است سری به هیاتهای تشخیص و حل اختلاف بزنید تا ببنید عمده موضوعات مطروحه در این هیاتها حول ابتدایی ترین حقوق کارگر یعنی مثلاٌ کار بدون دستمزد، عدم پوشش بیمه ای و اخراج بدون دلیل می باشد. حتی وقتی آرای دیوان عدالت اداری را نیزمرور کردم به آرای مبنی بر توجه به این ماده و یا قوانین ضد تبیض برخورد نکردم.به نظر شما آیا قانون کار ایران در این زمینه دچار خلاء می باشد؟ راه حل مقابله حقوقی با رفتارهای تبعیض آمیز در محیط کار که بر اساس اختلافات قومی،مذهبی،نژادی و یا جنسیتی می باشد چیست؟